توکا نیستانی در یک اقدام ناگهانی وبلاگ توکای مقدس را افتتاح کرده و چند روزی هم مشغول به بلاگیدن می باشد. این که توکا به وبلاگ نویسی رو آورده چیز عجیبی نیست، این اتفاق باید می افتاده، وبلاگ نویسی فعل عصر پست مدرنیستی است، آن چه که وبلاگ نویس ها روایت می کنند تلاش هایی در به حرکت در آوردن ذهن و زبان جاری است. روی آوردن به ابزاری چون "وبلاگ" مقتضی دوره ی پست مدرنیستی است. مهم این نیست که این رویداد خردگرایانه اتفاق می افتد یا اتفاقی، این اتفاق می افتد؛ که اتفاقی شکل گرفتن آن هم قطعا حرکتی بخردانه است چون ناخودآگاه فرد مسیر حرکت به آن را رقم زده، و حرکتی که ناخودآگاه آدمی شکل می دهد هم خود پیامد رشد ناخودآگاه در جهان امروزی است؛ که ضرورت استفاده از ابزار امروزی(وبلاگ) را اجتناب ناپذیر می کند.
اما توکا! مشکل من هم همین است، چون این ناخودآگاه که در این عصر پست مدرنیستی، در این جهان سراسر تناقض( که خود لازمه ی این عصر است) رشد کرده است برای بیان داشته هایی که در آن به مرور شکل گرفته اند به دنبال یک زبان می گردد.چون اگر به سمت ابزاری چون وبلاگ کشیده می شود در جهت شکل دادن زبانی دیگر بوده، یعنی قطعا برای بیان داشته هایش با زبان هایی که تا به امروز به دست آورده، شکل داده و از آن ها استفاده می کرده است عاجز مانده است که حالا ابزار جدیدی را دستاویز قرار می دهد. اما مشکل چیز دیگری است، که این ابزار هم نمی تواند برای ارتباط برقرار کردن زبانی قوی را شکل دهد، ناقص است، ضعیف است، یعنی با وجود امکاناتی که در خود دارد مثل نور، تصویر، کلمه و... چیزی یا چیزهایی کم دارد، یا باید کنار چیز دیگری قرار بگیرد یا چیز دیگری کنارش، که البته باز هم نباید به کامل بودن آن شکل زبانی جدید هم فکر کنیم، چون سرعتی که سرمایه داری چند ملیتی به جهانی که در آن زندگی می کنیم داده ، تلاش ما را برای شکل دادن و به دست آوردن زبانی مقتضی حرکت جهان همیشه عقب نگه می دارد.
حالا ناخودآگاه تو تورا به سمت هجو کردن جهان پیرامونت سوق می دهد و تو از نبرد با یک سوسک توالت می نویسی، وبعد من معلوم نیست با نگاهی به وبلاگ توآیا دارم از یافتن مفهوم جدیدی از صورت و عمق حرف می زنم یا دارم از مرکز زدایی دفاع می کنم، خوب مشخص است که این اتفاق در قسمت من می افتد چون بازنمایی و ارائه ی ماهیت تصویری ناخودآگاه به کمک این زبان دشوار است، به همین دلیل کسی که با این سطرها مواجه میشه یا تناقض می بیند یا برای درک آن دچار سختی می گردد که حداقل این سختی و دشواری اینه که یک سطر را چند بار بخونه یا هر چند سطر را دوباره بخونه.
اما آنچه بدیهی است اینه که رشد و زندگی ما در منطقه ای موسوم به جهان سوم باعث می شود ،بدست نیاوردن آنچه به دنبالش هستیم زود ما را خسته کند،اما تو باید وبلاگ نویسی کنی، در حقیقت تو امکان و مجالی به بروز ناخودآگاهت می دهی که این خیلی مهم است. خوشحالم که می نویسی.