الان دو هفته اي ميشه كه از تهران زدم بيرون و در حال گشتن در جغرافياي خودمان هستم، در نهايت هم به گرگان برسم تا چند وقتي را اونجا بگذرونم.
براي تلطيف كردن ريتم جاري در ذهنم احتياج به اين حركت داشتم، پس حركت كردم. از اول برنامه ام اين بود كه سايت را هر روز با يك پست up كنم، اما توي اين دو هفته اگر به خطوط اينترنت دست پيدا مي كردم اول كارهاي روزنامه را جمع و جور و ايميل مي كردم، بعدش هم با اين سرعت پايين خطوط كه اين روزها پيدا كرده ديگه رمقي براي up كردن سايتم نمي ماند. شنيدم لنگر يك كشتي توي آب هاي دريايي خودمان و لنگر چند تا كشتي ديگه نزديك مصر، زدن و ريدن به فيبرهاي نوري، كه البته اين فقط تنها راه متصل شدن نيست، اگر لنگر كشتي هاي هوايي به ماهواره ها گير نكند. اما مي گويند اين دليل اختلال در منطقه ي خاورميانه است.
از اون دسته از آدم ها كه ميگن: آخيش! چند وقته اخبار را دنبال نمي كنم چقدر راحتم ( اين جا رو اون خندونك ياهو مسنجر كه مي خواد بالا بياره در نظر بگيريد) كه نيستم هيچ، اخبار اتفاقاتي كه جهان بشري رقم مي زنند را در كنار خيلي چيزهاي ديگه به شدت دنبال مي كنم. حالا توي اين روزهايي كه به سختي مي توانم به خطوط اينترنت دسترسي پيدا كنم، يك سايت سياسي منبع و سوژه ي اخباري ميشه كه در اين ده – پانزده روز تمام اتفافات جاري در فضاي سياسي و اجتماعي جامعه ي ايراني را تحت شعاع خودش قرار مي دهد به چه بزرگي! از اون طرف تاييد صلاحيت ها، تاييد شد! تكذيب شد؟! خاوير كلمنته ي اجنبي قرارداد را امضا كرد؟ نكرد؟ مي كنه؟ كي؟ عموفيدل قهرمان هشتاد و يك ساله پس از پنجاه سال به چراگاه بردن رعيت هاي كوبايي اين مهم را به برادرش واگذار كرد! آلن رب گريه واسه چي مرد؟! انتخابات پاكستان؟ اين يارو مشرف بي خيال ميشه يا نه؟ راي تگزاس چي شد؟
اين همه سوال هايي كه وقتي از كافي نت اين شهر به كافي نت اون شهر، دستمال به دست كابل هاي تلفن بودم، از دوست هاي مختلفي که مثل خودم انسان های مریضی هستندتلفني جويا مي شدم.
اگرمي توانستم، از خدمت اين شش ميليارد هم نوع خواهش مي كردم كه اندكي بر ماتحت مبارك خود جلوس كنيد و از انگشت ميانه فرو كردن در ساير اعضاي اندام هم نوعانتان خودداري كنيد تا هيچ خبري توليد نشود! آخ كه مگر مي توانيد؟ جانتان در مي رود براي انگشت كردن هم نوعانتان...