سر شب رسیدم خونه ی بنده خدایی دیدم دسته جمعی نشستند و دارند شبکه ی سه می بینند ( البته گوینده ای معتقده که این روزها همه TAPESH می بینند) پخش مستقیم مسابقات هندبال جام ملت های آسیا. بازی در حال انجام هم بین ایران و کویت بود. می دانم این که بگم خودم ورزشکار بودم و حرفه ای کار می کردم باورپذیری اش غیر ممکنه ولی اصولا نسبت به اتفاقات ورزشی بی تفاوت نیستم. اخبار کلی جریان های ورزش را در حد پذیرش ذهنم و بسته به رشته ی ورزشی پیگیری می کنم. و قطعا رشته های پر طرفدارتر برای جامعه، در ذهن من هم سهم پررنگ تری دارند.
اساسا ورزش از دو منظر برای من حائز اهمیت است.1- این که هر رشته ی ورزشی را یک فرم بصری می دانم، چه ورزش های گروهی و چه انفرادی، که ریتم، ترکیب بندی و هر چیز جاری در آن را در خدمت یک فرم بصری می دانم.
2- معتقدم کنش ها و واکنش هایی که یک جریان ورزشی در لایه های طبقات مختلف اجتماعی ایجاد می کند و می گیرد، اندیشیدنی و مهم است. و البته سهم هیجان و سرگرمی را هم گوشه ای از تقسیم بندی های شخصی ام در نظر بگیرید.
حرف الانم هیچ ربطی به معادلات اجتماعی ندارد، نشستم پیش بقیه بچه ها و بعد از چند دقیقه قاعده ی بازی را فهمیدم. به هر حال علاقمندان جدی به هندبال را هم دایره ای از آدم ها تشکیل می دهند که طبیعتا در مقایسه با علاقمندان خیلی از رشته ها، دایره کوچکتری هستند. خلاصه اینکه تیم ایران با اختلاف هشت - نه گل از تیم کویت عقب بود. در حین گزارش این گزارشگر محترم ورزش بود که پشت سر هم از داوری مسابقات تعریف می کرد واین داور غیور بازی بود که تند و تند برای تیم ایران ضربه ی آزاد می گرفت و سوت می زد و خطا می گرفت که فهمیدم این دوره از مسابقات در اصفهان برگزار می شود. تماشاچیان در ورزشگاه بی امان تیم ملی را تشویق می کردند و یکی از مسئولین فدراسیون هندبال در جواب گزارشگر برنامه می گفت: به خاطر داور هایی که از روسیه و اکراین به این مسابقات آمده اند سطح مسابقات خیلی بالاست و داوری ها خیلی خوبه. و تیم ایران با تفاضل چندین گل از حریف عقب مانده. گزارشگر هم چند باری بر این مسئله تاکید کرد که ما می بریم و با اعصاب راحت شروع کرد به خواندن اسم برو بچه های واحد امپکس و نودال و حراست که تا آخر بازی یادمه این اسامی تمام شدنی نبودند. شش - هفت دقیقه ی آخر بازی بود که تمام حاضرین در محدوده ی زمین، تمام تلاش خود را به کار بستن تا نتیجه ی این بازی عوض شود، دیگه داور و بازیکن های تیم کویت هم به جمع بچه های تیم ما پیوستند و دسته جمعی یک دروازه را نشانه رفتند تا تماشاچیان حاضر در ورزشگاه اصفهان همه راضی از سالن خارج شوند!
وقتی هم شنیدم که در بازی قبلی تیم ایران با اختلاف یک گل بازی را به بحرین باخته و بعدش داروازه بان تیم ما از عصبانیت لگد زده به شیشه ی رختکن و خودش را خونین و مالین کرده، و مسئولین فدراسیون هندبال هم، هی می گویند که خیلی خرج کردیم و اردوی خارجی رفتیم و فلان و بهمان، دیدم واقعا هیچ علاجی نداشتیم! باید این تیم می برد، به هر حال میزبان مسابقات هستیم. اون وقت به نیمه نهایی هم نرسیم؟!!

پ ن1: چهار- پنج ساعت از پیروزی ورزشکاران دلاوران نام آوران به لطف یزدان دیم دارام دام دام دیریم دام دام دارم گذشته ولی هیچ کدام از خبرگزاری های محترم عکسی از این بازی نگذاشتند که برای تزئین مطلبم استفاده کنم. این عکس هم فکر کنم مال بازی ایران و بحرین باشه.
پ ن 2: در اخرین دقایق 2 اسفند برای up کردن سایت با یک پست خودم را رساندم، پس ما می توانیم!