قسمت لینک های "دوستان" سایتم را از طریق بلاگ رولینگ دات کام پشتیبانی می کردم، مثل خیلی از سایت های دیگری که می شناسم، که از وقتی که سایت مذکور فیلتر شده لینک دوستانم نمایش داده نمی شود. و تقریبا دیگه یادم رفته بود که به چه کسانی تا به حال لینک داده ام. برای لبیک گفتن به بازیه توکای مقدس با فیلتر شکن به سراغ لینک های دوستان رفتم. که یادم اومد که به 2 بخش تقسیم شان کرده بودم، کارتون و غیره.
(ترتیبِ لینک ها به ترتیب پینک کردن آن ها در زمان رؤیت من از طریق فیلتر شکن )

نیک آهنگ کوثر – یادداشت های یک تبعیدی این روزها را آروم می گذراند و از روزهای پر مخاطبش فاصله ی زیادی گرفته است. نویسنده ی یکی از پر مخاطب ترین وبلاگ های فارسی در آغاز همه گیر شدن این قالب رسانه ای، این روزها بیشتر خودش را ملامت می کند از این که در هفت،هشت، ده سال گذشته اشتباه کرده است و یا قشر نخبه اشتباه کرده است و یا جامعه اشتباه کرده است. خیلی وقت ها هم دوست داشتم که پای یکی از روزانه هایش کامنتی بگذارم با این مضمون که تا وقتی که فعلی را کاملا صرف نکنیم نمی توانیم پی آن ببریم، تا تجربه نکنیم که نمی دانیم. مثل اتفاقی چنین ابتدایی که هر روز این همه مادر به این همه کودک بگویند که : اون آتیشه، جیزه! دستت می سوزه... و این همه مثل من کودک که هنوز آتیش را تجربه نکرده ام و هنوز جیز در ناخودآگاهم معنایی ندارد به آتیش دست می زنم تا جیز در ناخودآگاهم معنا بگیرد. جامعه ی ایرانی چیزی جدید را در خودش تجربه می کند، تجربه های جوامع دیگرجیزی شفاهی خواهد بود اگر در ناخودآگاه جمعی معنایی نداشته باشد. این خردِ جمعی است که به این آگاهی از خودش رسیده است که غلط بوده آن چه می پنداشت. با وجود این که خارج از این مرزهای جغرافیایی کارتون های غیر ممکنی را می تواند منتشر بکند، اما غربت را تلخ زندگی می کند.
پرشین کارتون- تقریبا هر روز سر می زنم. نشان داده اند که کارتونیست های ایرانی هم می توانند کار گروهی کنند و متلاشی نشوند.
گل آقا- از وقتی گرافیک سایت را عوض کردند خیلی کم کارتر از گذشته به نظرم می آیند. همیشه انتظار کارهایی را از این سایت دارم که تحقق پیدا نمی کند.
توکای مقدس- این روزها جزو وبلاگ های پر بیننده ی فارسی محسوب می شود. توکا نیستانی بر خلاف سن و سالش معاصر زندگی می کند به همین خاطر است که هم نسلان من به بعد هم با نوشته هایش ارتباط برقرار می کنند. حتی وبلاگ نویسی اش باعث شد تا روی تعدادی از هم نسلانش هم تاثیر بگذارد تا با این قالب آشتی بکنند و وبلاگ نویسی کنند. اوایل فکر می کردم - یا انتظار داشتم - حالا که می نویسد شاید "جمشید آریا"یی بشود که می آید آدم بدهایی که زور ما بهشون نمی رسد را لت و پار می کند، یا حداقل تو سرشان می زند، اصلا یک چشم غرّه ای، تَشَری، فحشی، یک داد کوچولویی که می زند. اما در عمل این شد که گه گداری گوش امثال من یا امیر ژوله را می کشد. خوب است، به هرحال بزرگتر است، ولی آخه این گوش بد مصب ما از بس که کشیده می شود، کشیده شکل گرفته است، برای همین هم بزرگترها در مواجهه با ما فقط گوشمان را می کشند یا پس کله ی مان می زنند. همین شد که نسل ما رکورد اعتیاد زد. از بس که فقط گوش بچه را می کشند و طفلک باید هی برود خودش راهِ صحیح را پیدا کند اگر راهی برای رفتن باشد یا موانع بگذارند که به چشم بیاید.
تقریبا هر روز به وبلاگش سر می زنم، روزانه نویسی می کند، اما روزانه نویسی ای که مختص خودش است. طنزی تلخ در لا به لای سطرهایش جاریست که بویی ایرانی دارند. حضورش غنیمتی است برای ما.
بزرگمهر حسین پور- اول ها یک وبلاگ داشت که لینک داده بودم، از وقتی که بُزی کارتون را راه انداخت جایگزین کردم. در طول هفته چند باری به بُزی کارتونِ بزرگمهر سری می زنم. برای سرگرم کردن مخاطبانش چیزی کم نگذاشته است.
ایران کارتون- عنوان" اولین سايت مرجع کارتون و کاريکاتور در ايران" را بر پیشانی دارد، حتی اگر مجله ی "ایران کارتون"ش را برای من نفرستد باز در هفته چند بار به اخبار بخش فارسی آن سر می زنم.
توکا نیستانی- سایت آثار توکا نیستانی، که به نظر می آید از وقتی وبلاگ دار شده است حتی خودش هم به آن سر نمی زند.
مسعود ضیائی- وقتی هنوز بلاگ رولینگ فیلتر نشده بود، مسعود ضیائی هم جزو معدود دوست های کارتونیستم بود که وب سایت شخصی داشت.

رازنو- منهای این که طراحی این سایت را انجام دادم، به رازنوی سیامک در طول هفته چند باری سر می زنم. خوبی رازنو این است که سیامک زود به زود به روزش می کند و می توانید از غُرغُرهایش در حوزه ی موسیقی لذت ببرید. اگر حال و حوصله داشته باشد ، خوب می نویسد. ولی اگر عصبانی و شاکی باشد، مهم نیست که درباره ی کدام اتفاق یا نهاد یا مسوول است، به خاک و خون می کشد.
مخلّفات- وبلاگ نویسی آرش نصیری هم مثل تمام کارهای دیگرش است. نصفه نیمه، با دست پس می زنه و با پا آن کار دیگر می کند. گاهی اوقات میشه مینی مال های خوبی توی وبلاگش پیدا کرد.
محسن فرجی- توی وبلاگ غزلداستان محسن فرجی امکان نداره یک خواندنی پیدا نکنم. به نظر من یکی از داستان نویس های خوب نسل ماست. و از همه مهمتر این که مثل خودم یک شعرباز تمام عیار است، برای همین همیشه شعرهای خوبی را برای وبلاگش انتخاب می کند. توی قسمت خواندنی های وبلاگش هم لینک های خواندنی خوبی پیدا می شود.
کریم ارغنده پور- قبل از این که "نمای آینده" را برایش طراحی کنم به نوشته هایش سر می زدم. جزو وبلاگ هایی است که در هفته چند باری سر می زنم. به روز است و بیشتر هم مختصر و مفید می نویسد.
میرا- جزو اولین کسایی بود که ورودم به این فضا را تبریک گفت. بعد که به وبلاگش سر زدم دیدم فیلتر شده و نقل مکان کرده، به آدرس جدیدش که مراجعه کردم دیدم که به همون درد قبلی مجبور به اسباب کشی دوباره شده! با هوش است ( حتی نام وبلاگش را از کریستوفر فرانک وام گرفته است) و همین دلیلی است برای دنبال کردن نوشته هایش. پیگیر تمام زندانی های سیاسی است. حقوق بشر، حقوق زندانی ها، جنبش های دانشجویی و ... مطالب وبلاگش را در بر می گیرد. و به شدت امیدوار به مردان سیاستی است که خود را اصلاح طلب نامیدند.
پلاک 1+12 – علی رضا بندری به همراه مقدار متنابهی اشک + خون + گریه. دوستی قدیمی است که آدرس وبلاگش در این گوشه جایی برای خودش دارد. شعرها و ترانه های خوبی هم دارد که کمتر روی وبلاگش می گذارد.
امیر عباس نخعی- خارج از این که با هم همکار هستیم و هرروز می بینمش، حاشیه نگاری های امیر را دنبال می کنم. تحلیل های سیاسی اش را می پسندم. کوتاه و مختصر موضع اش را نسبت به مسایل جاری در وبلاگش ثبت می کند.
بلاگ نوشت- غربت را نفس می کشد که حالا برای کابوس هایش فقط مرگ را تجویز می کند. هم دوست است و هم رفیق. لا به لای سطرهایش شاعری راه می رود. اگر افسردگی مجالش دهد روزانه هایی مختص خودش را می نویسد و گه گداری دو سه خط شعری که بعضی از شعرهایش را دوست دارم.
حنیف مزروعی- دفتر بی مخاطب سابق بر این با یادداشت های بیشتر سیاسی نویسنده اش به روز می شد که از قضا چشیدن آشی شور را برای نویسنده اش هم فراهم کرد. از وبلاگ های پر مخاطب در ابتدای این فعل بوده است، که البته این روزها افسردگی نویسنده اش دفتر بی مخاطب را ، بی مخاطب تر کرده است.
کیوان مهرگان- از اون هاست که به قول پدر این بازی در عالم دوستی اتفاق افتاد. "نفس های خاک" را با شعرهای کوتاهش به روز می کند.
چهارشنبه سوری- یاسین رفیق است . در حوال ادبیات قدم می زند و شعر می گوید. حیف که اون هم افسردگی نمی گذارد وبلاگش را به روز کند.
حامد قدوسی- تحلیل هایش را می پسندم، برای همین هم از جاهایی است که سر می زنم. مخاطب هایش مثل محتوای وبلاگ جدی هستند. "یک لیوان چای داغ" جزو اولین وب سایت هایی بود که با حنیف طراحی کردیم. منتها الان خیلی دوست دارم بهش بگم یک کم فونت مطالبش را کوچک تر و فضایش را جمع و جور تر کند.
مداد سیاه- داستان های کوتاه "فرزام شیرزادی" را در این وبلاگ می خوانم. گاهی آمیخته به طنز است و لبخندی و قهقه ای ، و گاهی تلخ، مثل زهرمار.
محمد قدمعلی- در حقیقت یک فتوبلاگ است. از بین دوستان عکاسم که به آن ها لینک داده بودم انگار فقط محمد هنوز وب داری می کند. این جا می توانید با عکس های محمد به شهرهای مختلف سری بزنید وحتی در مراسم های دولتی هم گذری کنید.
خبرنگاران صلح- مزدک علی نظری و دوستان. از شیر مُرغ تا جون آدمیزاد. باور نمی کنید خودتان سر بزنید و ببینید.
هوشیار انصاری فر- در به روز کردن زنده جوب نشان داده که از من هم تنبل تر است. ولی هر 8-7 ماه یک باری که به روز می کند، یک مطلب برای خواندن به خواندنی هایم اضافه می کند.
رنگ- اولین مجله ی اینترتی گرافیک ایران. که باید به "شهاب اشتری" و تحریریه ی این مجله به خاطر به روز بودن و تلاشی که می کنند خسته نباشید گفت.
رخداد- مُراد فرهاد پور و یک سایت گروهی. نادر فتوره چی راه اندازی این سایت را به من خبر داد. در طول هفته چند باری به این سایت سر می زنم و از مطالب جدیدش برای خواندن درست حسابی، پرینت می گیرم. اگر در حوالی اندیشه پرسه می زنید خواندن یادداشت ها و مقالات موجود در این سایت را به شدت توصیه می کنم.

تمام این دوستان را به ادامه ی این بازی دعوت می کنم...

*سید مصطفی تاج زاده ، بهروز مهری ، رهام وزیری و دانیال پیکس هم جزو دوستانم بودند، اما کلا تخلیه کردند و هنوز به آدرس جدیدی هم نرفته اند.