سال پیش برای شکل گرفتن این کتاب خیلی زحمت کشیدم. قرار بود به همراه CD صوتی اشعار توسط موسسه ی "نغمه شهر" در تیراژ بالایی منتشر بشود. نمی دانم شد؟ نشد؟

درست صبح یک روز پاییزی نگاه دخترکی اروپایی سر می خورد در نگاهم تا جا بماند دلم که جا می ماند هر بار که نگاهی سر می خورد در نگاهم.
برای آخرین بار عاشق خواهم شد. عاشق دختر بلند قد و بلوندی که خلوت صبح پاریس را قدم می زند تا من.
"موهایش به زردی کاه و پلک هایش آبی"
اهل کجاست را نمی دانم، اما نامش را نخواهم پرسید.
با هم بهترین صبحانه ی جهان را خواهیم خورد، رو ی صندلی های چوبی کافه…
بعد سنگفرش پیاده روی روبروی کافه را قدم خواهم زد تا کنار دیوارک سنگی سیگاری روشن کنم که دودش بپیچد به نسیمی که در امتداد رودخانه می پیچد.
اینجا دیگر وقتش است. باید برگردم و به دیوارک سنگی پشت بکنم. آن وقت دست هایم را بالا خواهم برد و با فریاد می گویم: لـعـنـتـی هـا، شـلـیـک کـنـیـد…

+ این که مهدی هاشمی نیست؟!!
- خودم می دونم! عطا مهاجرانیه!!
+ بابا جون عطا مهاجرانی که پاریس نیست، لندنه...
- مگه ندیدی خودش گفت شلیک کنید؟
+ الاغ! صد دفعه بهت گفتم اول میری جلو میگی: آقای فلانی؟ بعد که جواب داد شلیک می کنی.
- حالا که چی؟ می خواین باز بزنین زیرش "حوری" های بهشتی من رو بالا بکشین؟!
+ دیوااااانه! واسه چی شلیک کردی؟
- حاجی، اون حوری ها حق منن، سهم منن، عشق منن .
+ . . .
- . . .

اگر ایتالیا درهایش را تا دسته هم بازمی گذاشت، اگربرای همه ی 70 میلیون هم در ایتالیا جا و کار حاضر و آماده باشد، باز هم نمی شود که همه ی 70 میلیون بار و بندیلشان را ببندند و پا بشوند بروند آنجا که! گیرم "برلوسکونی" درهایش را تا دسته باز کرده باشد، حیای گربه ی ایرانی چه می شود؟!

روزنامه نگار ایرانی، خانه ندارد. انجمن صنفی ندارد. دولت ایران و سوریه ازش حمایت نمی کنند.
روزنامه نگاران ایرانی هجرت می کنند.
هم چنان بر تعداد روزنامه نگارانی که کشور ایران را ترک می کنند افزوده می شود.

جمله تبلیغاتی: هر روز بیشتر از دیروز، دینگ دانگ!
جمله سوالی: سفارت فرانسه درهایش را باز نگذاشت؟
جمله امری: باشو، پاشو تا دارن "کلوتید ریس" رو دادگاهی می کنند برو فرانسه پناهنده شو!

از وقتی که روشنفکران و هنرمندان ایرانی تمایل به خلوت نشینی (این سنت رفتاری آبا و اجدادی) در خارج از مرزهای جغرافیایی ایران پیدا کردند، "فرنگ" کلمه ی پر رنگی در دایره ی واژگانی ما شد، و "فرانسه" مقصد بسیاری از نویسنده ها، شاعرها، هنرمندها و روشنفکرهای قوم ایرانی.

اما آب من با یک سری از فرانسوی ها از همان ابتدا توی یک جوب نمی رفت. درست است که با هم رفت و آمد داریم، اما این که دلیل نمی شود. خیلی از باجناق ها هم با هم رفت و آمد دارند.

این یک سری فرانسوی، آن موقع که "عباس کیارستمی" جایزه ی "فستیوال کن" را برد، توی روزنامه هایشان نوشتند:
کن برای دلجویی از باشو "نخل طلا" را به عباس کیارستمی باج داد.
امسال هم که فیلم جدید "بهمن قبادی" جایزه ی دیگری از این فستیوال را برده است همه جا نوشته اند که:
باشو از نفوذش در کن برای قبادی استفاده کرده است.
درست است که من در فرانسه دوست های خوبی دارم و بسیاری از فرانسوی های فرهیخته به من لطف دارند و کلوپ طرفدارهای پر جمعیتی دارم، اما از همان روزی که عباس جایزه ی اصلی فستیوال کن را برد تا امروز که تلاش های دیگرانی چون بهمن موفق به دریافت نشان و جایزه ای شده است، نظرم همین بوده و هست که این جوایز حق سینمای ایران بوده است.

همین یک عده، فکر می کنند که فرانسوی ها در همه چیز از تمام مردم جهان بیشتر می فهمند و به هیچ وجه به روی خودشان نمی آورند که ما ایرانی ها خیلی بیشتر از آنها می فهمیم.
به طرز خنده داری فکر می کنند فرهنگ جهان بشری به فرانسوی ها بدهکار است. اما ما که طلبکار هستیم این کولی بازی ها را در نمی آوریم.
معتقدند که هیچ قومی به اندازه ی فرانسوی ها مزّه ی غذا را نمی فهمد. برای همین خوشمزه ترین غذاها فرانسوی ست. اصلا کسی غیر از آنها نمی داند مزّه چیست. از این بدتر می گویند بهترین مشروب های دنیا را فرانسوی ها می سازند!
این یکی را دیگر همه ی عالم می دانند که اگر ما نبودیم تا حالا به جای شراب "آب انگور" می خوردید و به جای الکل "سرکه" بالا می انداختید. بابا نخوردید نمی دانید. همین است وقتی که "نیکلا سارکوزی" می رود روسیه با "پوتین" بنشینند و "وودکا" بزنند، پیک دوم سارکو گوز و پاتیل پهن کاخ ریاست جمهوری می شود، پوتین هم زارتی پشت بندش می رود مصاحبه مطبوعاتی می کند تا عالم و آدم بفهمند که سارکوزی مست کرده خوابیده.

پسر، چقدر با "لوک بسون"(1) به این سارکو تا حالا خندیدیم. بگذریم که این روس ها هم کارشان فقط نامردی کردن است.

سارکو هم مشکلی دارد درست مثل "برلوسکونی". نه این که بپرد روی خواهر مادر مردم، نه. این بابا اصلا مردی ندارد. زن اولش بعد از طلاق این ها را گفته است (2). بعد هم طبق همان سیاست کلیشه ای دست راستی ها - فرار به جلو- رفت با "کارلا برونی" ازدواج کرد که نشان بدهد اصلا این طور نیست. تا آن وقت ماجراهای ازدواجش تا فی الخالدون برود به مغز و اعصاب مردم.

حالا من چطور می توانم فرانسوی بشوم؟!
مــــ ـ ـ ـ ـ ـن؟! با ایـــ ـ ـ ـ ــن همه غیرت؟!
مگر می توانم تحمل کنم عکس لخت "کارلا برونی" را توی کریستی حراج کنند؟

از صبح تا شب باید مواظب باشم که:
- وسط یکی از این اجلاس ها "برلوسکونی" بی همه چیز یک وقت ترتیبِ "کارلا برونی"ی ما را ندهد...
- این روس های نامرد جای وودکا، شاش ندهند این خِنگ بخورد...
- این که عشق آمریکا پاره ش کرده، یک وقت آمریکایی ها وسط یک دیدار اوس گیرش نیاورند...
- این قدر ذلیل 250 گرم گوشت نباشد که آخر شب هرچی کارلا گفت فردا صبح همان را اجرا کند...
- فرق بادمجان و دوچرخه ی آمریکایی را بداند...
- ...
آخ ، زندگی ندارم که از دستِ این دیوانه! پیرم در می آید.

نه، من فرانسوی نمی شوم. با تمام علاقه ای که مردم با فرهنگ "نانت"، "مارسی" ، "بردو"، "لیون" و "پاریس" به من دارند، امیدوارم درک کنند که چرا حاضر نیستم فرانسوی بشوم.

اما یک مطلبی را می خواهم اینجا اضافه کنم. دوستان نزدیکم این مسئله را قبلا از من شنیده اند. خیلی وقت است که می خواهم در قالب یک پست این مطلب را ثبت کنم اما تا به حال میسر نشده بود. من روز آخر عمرم را در پاریس زندگی خواهم کرد، چون:
مرگ من در پاریس اتفاق می افتد.
مرگم را در پست دیگری نقل خواهم کرد...

(1) (‎(Luc Besson سال ها بود که همدیگر را به اسم می شناختیم. اما سال گذشته در مراسم تشیع جنازه ی دوست مشترکمان "آلن روب گریه" با هم دوست شدیم. پسر بسیار با هوش و طنازی ست. به هم که می رسیم می توانیم کلی فرنچ ها را جـُک کنیم و بخندیم.

(2) اول به ممد آقا، سیم کش کاخ الیزه گفته، آن هم به خمیرگیر گفته، خمیر گیر هم به زن شیر علی قصاب گفته. زن شیرعلی هم خوب مثل یک بچه ی معصوم همه را خبردار کرد، به من هم گفت.

(3) اگر توی پاورقی هم که باشد، ما مخلص همه ی فرانسوی ها هم هستیم ها...

مرتبط:
چرا ایتالیایی نمی شوم!!

قبل ازبرگزاری دهمین دوره ی انتخابات ریاست جمهوری ایران، محسن خان مخملباف در چندین نامه و برنامه ی تلویزیونی بارها از مردمی که وی را می خوانند و می بینند درخواست کرد که به پای صندوق های رای بروند و رای بدهند.
دلیل: این که نمی شود همه ی 70 میلیون ایرانی، بار و بندیلشان را جمع کنند و پا بشوند بیایند اینجا که... پس بروید رای بدهید.
نتیجه: مثل تمام کنش ها و واکنش های قوم ایرانی بسیار پیچیده ست، چون هم رای داده شده و هم بار و بندیل ها جمع کرده اند و رفته اند یا دارند می روند.
توضیح برای متن: نتیجه گیری کار من نیست. می خواهم کمی برای خودم "بَقال بازی" کنم یا به قول موزیسین ها کمی "مُطربی".

هر روز بر تعداد روزنامه نگارانی که کشور را ترک می کنند افزوده می شود و اخبار از رقم قابل ملاحظه ای خبر می دهد که هم چنان به رقم آن اضافه می شود.

جمله خبری: تو که نبودی سفارت ایتالیا گفته بود درهایش را برای ایرانی های آسیب دیده باز می گذارد.
ترانه: بیا آسیب ببینیم بریم ایتالیا، ایتالیا... دیم دارام دام دام دارام ... بعدش برای بیت بعد بیا باهم بریم همون دبی دبی.
جمله امری: باشو، پاشو برو ایتالیا !
جمله سوالی: تو چرا نمی ری ایتالیا پناهنده بشی؟

بین ما ایرانی ها با ایتالیایی ها احساس قرابتی دیرینه وجود دارد. مثل حسی که بین ما و مردم عراق وجود دارد، منتها بسیار کهنه تر و جا افتاده تر. چطور دلمان می خواست صدام جد و آباد آمریکا را سرویس کند؟! بعد هم وقتی دستگیر و دادگاهی شد همه توی ایران شاکی بودیم. انگار نه انگار که ما با این بابا مشکل داشتیم و توی خیابان صدام حسین کافر صدایش می کردیم و با هم کلی دعوا کردیم. بعد از 20 سال این قدر خاطر هم را می خواهیم، ایتالیا که دیگه باباااااااا... اون موقع که ما پرشیای باستان بودیم و آنها رُم باستان دعواهایمان را کردیم و تمام شد . داداشم ایتالیا.
منهای این مسئله، ما و ایتالیایی ها شباهت های زیادی داریم که بسیاری از همین شباهت ها باعث می شود که ایتالیایی نشوم، چه کاریه؟ اینجا و آنجا ندارد.
ایتالیایی ها درست مثل ما معتقدند که تمام جهان به آنها بدهکارند، چون اگر نبودند هستی شکل نمی گرفت.
درست مثل ما فکر می کنند اگر آبا و اجدادشان زارت و زورت به همه جا لشکر کشی نمی کردند، جهان بشری از جهل و نادانی منقرض شده بود.
چطور ما فکر می کنیم هرچه در هستی وجود دارد را آبا و اجداد ما کشف کرده اند، آنها هم همین نظر را درباره ی اجداد خودشان دارند.
درست شبیه خودمان معتقدند هر چیزی که در جهان اختراع می شود را چند هزار قبل خودشان اختراع کرده اند، ولی بقیه از آنها دزدیده اند.
آقا جفت خودمان بسیار گشاد و فراخ تشریف دارند. چون همه ی کارها را آبا و اجدادشان انجام داده اند.
قوانین و روابط در کشور ایتالیا درست مثل ما بسیار پیچیده است.

- ایتالیایی؟ سیبی که از وسط با ایرانی نصفش کرده اند...
- ماها رو تو دهکده با هم اشتباه می گیرند، این قدر به هم شبیهیم...
- آل پاچینو؟ باباش ایرانیه ولی همه فک می کنن ایتالیاایه، شباهته دیگه...
- رنگ پرچم ها رو نمی بینی؟ داشَم ایتالیا...
- ما مخلص همه ی ایتالیایی های عزیز هم هستیم ها...

با دوستم "روبرتو بنینی"(1) ساعت ها می نشستیم درباره ی شباهت های اقوام مان صحبت می کردیم. نظرات جالبی داشت مثلا این که ایتالیایی ها و ایرانی ها را می شود از روی "ناف" آریایی شان تشخیص داد.(2)
ایتالیایی ها هم مثل خودمان اصلا حال و حوصله ندارند. برای همین سالها پیش "سیلویو برلوسکونی" دولت را به دست گرفت و چون بقیه حال نداشتند هنوز هم در دست دارد. فقط این وسط مسط ها یکی ازچپی های ایتالیا، چند ماهی دولت را به دست گرفت منتها چون ایشان هم حال و حوصله نداشت دوباره به برلوسکونی پس داد.
یکی از مهمترین دلایلم برای ایتالیایی نشدن همین شخص آقای برلوسکونی ست. به غیر از خصومتِ شخصی ای که با من پیدا کرده و فعلا زهرش را روی کتاب من و روبرتو ریخته، فکر کردن به این که این بابا نمی تواند جلوی معامله ی کوفتی اش را بگیرد کلی استرس به من وارد می کند. مرتیکه صبح تا شب دنبال خواهر مادر مردم است، من هم که غیرتی! یعنی هربار که یک هیئت دولتی از یک کشور دیگه بیایند ایتالیا از استرس این که مبادا این بابا نپرد روی نسوان هیئت مذکور بیچاره می شوم. شانس که ندارم، فردای ایتالیایی شدنم وزیر امورخارجه ی آمریکا پا می شود می آید، این هم که پیر و جوان حالیش نمی شود، می پرد روی خانم کلینتون، شبانه هواپیماهای آمریکایی ایتالیا را بمب باران می کنند. همین اجلاس "گروه بیست" نبود گیر داده بود به هیکل "میشل اوباما"؟ یا اگر وسط یکی از همین اجلاس ها، دستش را ول کند وسط لنگ و پاچه ی خانم "مرکل"، آریایی های آلمان که از جنگ جهانی دوم تا به حال دندان به جگر گرفته اند و دنبال بهانه می گردند، غیرتی نمی شوند و جنگ جهانی سوم را با حمله به ایتالیا آغاز نمی کنند؟
من دو روزه توی ایتالیا سکته می کنم.
نه، من ایتالیایی نمی شوم. با تمام احترامی که برای فرهیختگان، هنرمندان، روشنفکران، دوستان و طرفدارانم در "ونیز"، "رُم" و "فلورانس" قایلم، به خصوص "ونیز" شهر رویایی من، اما حاضر نیستم ایتالیایی بشوم.

(1) (Roberto Benigni) دوست و برادر من. برای ساخت "زندگی زیباست" بسیار تشویقش کردم.

(2) یک بار با "روبرتوبنینی" به یک نشست دعوت شدیم که با برشمردن همین شباهت ها باعث انبساط خاطر مهمان ها بشویم. روبرتو یکی از دوستانش را دعوت کرده بود، "مارکو والدو". که ازهمان شب شروع به جمع آوری نظرات من و روبرتو کرد تا شباهت های ایرانی ها و ایتالیایی ها را به صورت کتاب جمع آوری کند. منتها کتاب در اینجا مجوز نگرفت و متاسفانه کمکی هم از من بر نمی آمد. در ایتالیا هم "برلوسکونی" به وزرات فرهنگ دستور داد جلوی این کتاب را بگیرند. شباهت های اصل کاری که معتقدم این دو قوم با هم دارند را "مارکو"ی عزیز در این کتاب به خوبی از میان صحبت های من گردآوری کرده است. به هر حال اگر این متن را تا اینجا خوانده اید بدانید که شباهت های اصل کاری را نخوانده اید. امیدوارم مشکل این کتاب به زودی در هر دو کشور حل شود.

(3) مشکل اصلی این دزد ناموس مربوط به قسمتی از حرف های من بوده که ماهیّت واقعی ش را افشا کرده ام. "برلوسکونی" را اگر بخش کنید 4 بخش است و من با حذف بخش اول و دوم، پرده از بخش 3 و 4 برداشتم که به فارسی خودمان می شود "کونی". و چون می خواهد ثابت کند که کونی نیست هر روز عکس های مختلفی با زن های متفاوت و زیاد را روی اینترنت منتشر می کند و در حقیقت همان سیاست کلیشه ای دست راستی های ایتالیا را به کار می گیرد، فرار به جلو. یک شب هم "جورجيا ملوني "( 4) به من گفت حرف های تو کاملا درسته، چون با لارجر باکس و ویاگرا هم معامله ش بَهوت افسرده ست.

(4) (Giorgia Meloni) یک شب در هتل"بائر" ونیز تا صبح در بغل من برای مردم بی حوصله ی کشورش گریه کرد.

بخوانید:
بازداشت یک روزنامه نگار دیگر

بخوانید:
6 سال حبس تعزیری برای بهزادیان‌نژاد به خاطر کامنت‌های وبلاگش

موزه-گالری مانِ هنر نو، در آستانه دهمین دوره ی انتخابات رياست جمهوری، آثاری از کارتونیست‌ها و تصویرسازان نام‌آشنای ایرانی را با عنوان «انتخاب دهم» به نمایش گذاشت.
این نمایشگاه که با محوریت موضوعی انتخابات، در روز چهارشنبه سیزدهم خرداد افتتاح شد؛ دربرگیرنده‌ی آثاری از:
فیروزه مظفری، پانته‌آ واعظ‌ نیا، نسترن بنی‌‌جمالی، توكا نیستانی، احمدرضا دالوند، داوود شهیدی، جواد علیزاده، بزرگمهرحسین‌پور، جمال رحمتی، حسن كریم‌زاده، آروین، هادی حیدری، بهزاد باشو، مهدی كریم‌زاده، ایلیا تهمتنی، صالح تسبیحی، قاسم لطفی ، کیوان زرگری، محسن نوری نجفی و ... است.
این نمایشگاه تا پایان تیرماه ادامه خواهد داشت و ساعات بازدید از آن به‌جز پنج‌شنبه‌ها و جمعه‌ها، 15 تا 20 خواهد بود.
مان هنر نو در خیابان شریعتی، بالاتر از پل صدر، خیابان شهید میرزاپور، شماره‌ی 30 واقع شده است.

10 دی 1387

19 آذر 1387

پ.ن 1 اين عكس كه به اين پست ضميمه كردم را "هادي حيدري" در همان ميزگرد پرشين كارتون گرفته است، چون از اين عكس خوشم اومد تو صفحه ام در ياهو-360 هم گذاشتم، امروز هم كنار اين پست گذاشتم اش.
پ.ن 2 مي دانم خيلي وقت است نبودم، و عقبم، اما خيلي زود خودمو مي رسونم. اين قولي است كه الان به خودم مي دهم، زماني كه معلوم نيست چند نفر دوباره خواننده ي صفحات من خواهند شد.

8 آذر 1387