مثل آخرین برگ از درختی که دارد خشک می شود، توی باد می لرزد.
گذاشتم صدای قدم هایم را بشنود.
فقط یک لحظه جا خورد.

- سیگار می خوای؟
- حتما. یکی بر می دارم.
تو هم مثل من از ازدحام خسته شدی؟

- من برای مهمونی این جا نیومدم.
برای تو اومدم این جا.
چند روزی تحت نظر داشتمت.
تو همه ی اون چیزی هستی که یک مرد ممکنه بخواد.
فقط به خاطر صورتت نیست...
حالتت، یا صدات...
چشماته...
تمام چیزهایی که می تونم توی چشمات ببینم...

- چی تو چشم های من می بینی؟
- یه سکوت دیوانه وار می بینم.
از فرار کردن بیزاری...
برای اون چیزی که باید باهاش رو در رو بشی آماده ای...
ولی نمی خوای تنهایی باهاش رو در رو بشی.

- نه...
نمی خوام تنهایی باهاش رو در رو بشم.

این باد برق ایجاد می کند.
اون لطیف و گرمه... و تقریبا بی وزنه.
عطرش وعده ی شیرینی ست که اشک را از چشم های من جاری می کند.
بهش میگم که همه چیز رو به راه خواهد شد...
که از هر چیزی که می ترسد و فراریش داده، نجاتش می دهم...
بهش میگم... که عاشق اش هستم.
...
صدا خفه کن، صدای شلیک تفنگ را به نجوا تبدیل می کند.
تا وقتی که جان بدهد بغلش می کنم...
هیچ وقت نمی فهمم از چی فرار می کرد...

فردا صبح چک را نقد می کنم.

* * *
قبل از این که تیتراژ خوش ریتم فیلم شروع شود، این فیلم کوتاه فوق العاده را به تماشا نشسته ایم. یک فیلم کوتاه عالی به معنای واقعی . یک اثر منحصر به فرد، تا پیش درآمدی باشد برای سمفونی قدرتمندی که "فرانک میلر" و "رابرت رودریگوئز" با تصاویر نواخته اند.
اما وقتی که این قسمت از متن فیلم را پیاده می کردم، یقین داشتم که پیش درآمد مکتوب آقای "میلر" به تنهایی یک مینی مال فوق العاده، کامل و منحصر به فرد است.

زنی با کاپشن زرد، وارد می شود
مردی با عینکی تیره خارج می شود
پسرکان جین پوش حرف می زنند
سیزده و هیجده دقیقه و چهار ثانیه
کوتاه تره شانس می آورد و سوار موتور می شود
بلنده اما، وارد کافه می شود
سیزده و هیجده دقیقه و چهل ثانیه
دختری با گیس بند سبز، از راه می رسد
اتوبوسی اما، او را می پوشاند
سیزده و هیجده
دخترک دیده نمی شود
آیا آن قدر احمق بوده که برود داخل، یا نه؟
سیزده و نوزده دقیقه
کس دیگری داخل نمی شود
در عوض کچل خیکی بیرون می آید
در جیبش انگار پیِ چیزی می گردد
ده ثانیه به سیزده و بیست
اون بابا برای دستکش بی ارزش بر می گردد داخل
سیزده و بیست دقیقه است
زمان چقدر سلانه سلانه می گذرد
مثل این که حالا
نه، هنوز مونده
آره، الان،
بمب می ترکد.

ویسواوا شیمبورسکا

ضمير دوم شخص از ذهنم سُر كه مي خورد
در اين متن
از انگشتانَت تا تَنَت
راه مي روند انگشتانم
عاشق كه مي شوم

اتاقم «All Your Love» گوش مي كند
انگشتانم به انگشتانت مي پيچد
و تمام شعرهاي نگفته ات
تَنَم را
با انگشتانت كه راه مي روند با انگشتانم
راه مي رود

جَز(Jazz) كه راه مي رود در اتاقم
از تنم تا انگشتانم
راه مي رود نگاهَت با انگشتانت؛
راه كه مي روند / راه كه مي روي
بر تنم
انگشتانم عاشق مي شوند
با انگشتانت راه كه مي روند
بر تنت
تختِ خواب
خوابِ ماه مي بيند
پلنگ كه راه مي رود بر تنت

پيچك مي شود انگشتانم/ت كه مي پيچد
بَر تنت/ م
انگشتانت/ م
كه راه مي روند زير ِ انگشتانم
تنت كه راه مي رود
انگشتانت
تنت
تنم
انگشتانم
راه كه مي روند
اوج مي خواند « نورا جونز »
اوج مي خواند جَز
نور ماه كه مي پاشد بر تَنَت؛
جَز راه مي رود در اتاقم
مي پيچد
به انگشتانَم كه تا مي شوند لاي انگشتانَت
تا تَنت كه مي پيچَد با انگشتانت
در نگاهم بچرخَد
بپيچَد
به دودِ سيگار
كه مي پيچَد
به نور ماهِ لاي پنجره
كه جَز گوش مي كند و تختِ خواب خوابش را مي بيند
وقتي انگشتانم عاشق مي شوند...

روزانه های دیگرم:
روزانه ها «3؟1»
روزانه ها (یا دیشب اومدم خونه تون نبودی، راستش و بگو کجا رفته بودی؟) «7؟1»
روزانه ها (یا اگه یادش بره که وعده با من داره، وای ، وای، وای) «4؟1»

سر شب رسیدم خونه ی بنده خدایی دیدم دسته جمعی نشستند و دارند شبکه ی سه می بینند ( البته گوینده ای معتقده که این روزها همه TAPESH می بینند) پخش مستقیم مسابقات هندبال جام ملت های آسیا. بازی در حال انجام هم بین ایران و کویت بود. می دانم این که بگم خودم ورزشکار بودم و حرفه ای کار می کردم باورپذیری اش غیر ممکنه ولی اصولا نسبت به اتفاقات ورزشی بی تفاوت نیستم. اخبار کلی جریان های ورزش را در حد پذیرش ذهنم و بسته به رشته ی ورزشی پیگیری می کنم. و قطعا رشته های پر طرفدارتر برای جامعه، در ذهن من هم سهم پررنگ تری دارند.
اساسا ورزش از دو منظر برای من حائز اهمیت است.1- این که هر رشته ی ورزشی را یک فرم بصری می دانم، چه ورزش های گروهی و چه انفرادی، که ریتم، ترکیب بندی و هر چیز جاری در آن را در خدمت یک فرم بصری می دانم.
2- معتقدم کنش ها و واکنش هایی که یک جریان ورزشی در لایه های طبقات مختلف اجتماعی ایجاد می کند و می گیرد، اندیشیدنی و مهم است. و البته سهم هیجان و سرگرمی را هم گوشه ای از تقسیم بندی های شخصی ام در نظر بگیرید.
حرف الانم هیچ ربطی به معادلات اجتماعی ندارد، نشستم پیش بقیه بچه ها و بعد از چند دقیقه قاعده ی بازی را فهمیدم. به هر حال علاقمندان جدی به هندبال را هم دایره ای از آدم ها تشکیل می دهند که طبیعتا در مقایسه با علاقمندان خیلی از رشته ها، دایره کوچکتری هستند. خلاصه اینکه تیم ایران با اختلاف هشت - نه گل از تیم کویت عقب بود. در حین گزارش این گزارشگر محترم ورزش بود که پشت سر هم از داوری مسابقات تعریف می کرد واین داور غیور بازی بود که تند و تند برای تیم ایران ضربه ی آزاد می گرفت و سوت می زد و خطا می گرفت که فهمیدم این دوره از مسابقات در اصفهان برگزار می شود. تماشاچیان در ورزشگاه بی امان تیم ملی را تشویق می کردند و یکی از مسئولین فدراسیون هندبال در جواب گزارشگر برنامه می گفت: به خاطر داور هایی که از روسیه و اکراین به این مسابقات آمده اند سطح مسابقات خیلی بالاست و داوری ها خیلی خوبه. و تیم ایران با تفاضل چندین گل از حریف عقب مانده. گزارشگر هم چند باری بر این مسئله تاکید کرد که ما می بریم و با اعصاب راحت شروع کرد به خواندن اسم برو بچه های واحد امپکس و نودال و حراست که تا آخر بازی یادمه این اسامی تمام شدنی نبودند. شش - هفت دقیقه ی آخر بازی بود که تمام حاضرین در محدوده ی زمین، تمام تلاش خود را به کار بستن تا نتیجه ی این بازی عوض شود، دیگه داور و بازیکن های تیم کویت هم به جمع بچه های تیم ما پیوستند و دسته جمعی یک دروازه را نشانه رفتند تا تماشاچیان حاضر در ورزشگاه اصفهان همه راضی از سالن خارج شوند!
وقتی هم شنیدم که در بازی قبلی تیم ایران با اختلاف یک گل بازی را به بحرین باخته و بعدش داروازه بان تیم ما از عصبانیت لگد زده به شیشه ی رختکن و خودش را خونین و مالین کرده، و مسئولین فدراسیون هندبال هم، هی می گویند که خیلی خرج کردیم و اردوی خارجی رفتیم و فلان و بهمان، دیدم واقعا هیچ علاجی نداشتیم! باید این تیم می برد، به هر حال میزبان مسابقات هستیم. اون وقت به نیمه نهایی هم نرسیم؟!!

پ ن1: چهار- پنج ساعت از پیروزی ورزشکاران دلاوران نام آوران به لطف یزدان دیم دارام دام دام دیریم دام دام دارم گذشته ولی هیچ کدام از خبرگزاری های محترم عکسی از این بازی نگذاشتند که برای تزئین مطلبم استفاده کنم. این عکس هم فکر کنم مال بازی ایران و بحرین باشه.
پ ن 2: در اخرین دقایق 2 اسفند برای up کردن سایت با یک پست خودم را رساندم، پس ما می توانیم!

این کتاب که توسط "انتشارات سرمدی" مراحل چاپ را می گذراند، در تیراژ 2200 نسخه و با قیمت 2000 تومان، هفته ی آینده به کتاب فروشی ها عرضه می شود.

برای برادرم "مهران قاسمی" که پرواز کرد. به همین سادگی!

شنيدم در بُعد ديگري از هستي چشم باز كرده اي كه چشم هاي من سه شنبه را خيس كرد.
حالا ديگر از آن سه شنبه ي خيس كه پيله ي زميني ات را شكافتي؛ از آن پنج شنبه ي لعنتي كه مثل شهر سپيد پوش ات كرد، ده - پانزده روز گذشته است تا من بتوانم به اين همه كلمه آرايشي در قالب اين متن بدهم. تا ثبت كنم در بخشي از حافظه اي كه قرارداد كرده ايم مجازي بخوانيم اش.

نزديك به ده سال از آن همه دقيقه لحظه ساختيم. يك روز، دو روز نبود. كه حالا ذهن من اين همه خاطره ي جاري از تو در خودش را با پوشه اي جدا به نام تو دسته بندي كرده است. كنار پوشه ي پدرم. ساز و كار ذهن اين چنيني است، چقدر سنگيني مي كند اين دسته بندي اش، چقدر سخت است، اين همه خاطره كه با خود مي كشد سنگين است. كجا بار اين همه خاطره را سبك كند وقتي كه هيچ ذهني براي دريافت، غير خودش وجود ندارد. اين همه ذهن، تنها. اين همه آدم، تنها. مي خواهم بروم از دل فيلم اعتراضِ مسعود كيميايي، تيغ ژيلت را از دست پولاد بگيرم كه بكشم به پيشاني ام تا اين همه هياهوي در ذهن ام كه كاسه ي سرم را سنگين كرده است بيرون بريزد...

پيشنهادت براي كارت عروسي ات ، يك طراحي يا كارتون از من بود؛ و اين را بهانه اي مي كردي تا در آخرين شب هاي دوران مجردي ات يكي از ضلع هاي مربع (من، رضا، ار‍‍ژنگ و تو) بماني. تا اين كه كلي حرف بزنيم و به اين نتيجه تن بدهي، كه به هزار و يك دليل بهتر است سراغ يكي از كارت فروشي ها بروي و قبول كني كه مي شود بين كارت هاي آن ها هم فرمي متفاوت پيدا كرد.
اون وقت فرداش زنگ زدي گفتي: داداش انتخاب كرديم، متفاوته، قاب داره، روي كارت ها هم يه خوشه ی گندم داره...
- مباركه!

قرار نبود بعد از گذراندن پنج-شش ماه ديگر از اين سال سراسر عجيب اين همه آدم باهم، بي هم، اين همه دوباره به من تسليت بگويند... روا نبود.

در خانه ام را كه باز كردم مي بينم چقدر عجيب است كه بعد از دو سال كارت عروسي ات هنوز بالاي كتابخانه ام دست نخورده است. قاب را باز كردم، قرار نبود آينه اي برابر آينه ات بگذارم، خوشه ي گندم، خوشه ي گندم روي كارت را كندم، تا دانه هاي جدا شده اش را در خاك بكارم، كه حالا ده - پانزده روزه اند. تا روز چندم كه بشوند باز چند دانه براي كاشتن تو بدهند.
گندم بودن را دوست خواهي داشت...

مرتبط:
مرثيه ام براي تو گريه مي كند / علی دهقان
خداحافظ سوسیالیست دوست داشتنی / رهام وزیری

بيژن نجدي